به یاد او

وتو هیچگاه توقف نکردی که همواره بر مدار صبر چرخیدی و باز هم چرخیدی و گفتی مرا تبار خونی گلها به زیستن متعهد کرده است............................تبار خونی گلها می دانید؟         

مگر انجام وظایف نسبت به این تبار پایان یافت که زیستن رااز یاد بردی ویا شاید وظایف مهمتری رابا اموختن حکمت های الهی فرا گرفتی و تبار خونی گلها را به دیگری سپردی!!!امیدمان این است که پاسداری از تبار گلها را به خوبی و انطور که می خواهی انجام دهیم.ولی امیر عزیز این را بدان که تودر خاطر خاموش ما خواهی خواند و همواره با ما زندگی خواهی کرد..

هربوته گل کاغذی وهر درخت گردو یاداور این است که زندگی جاریست و تو نیز باان جریان داری !!!  

بی تو،من رنگهای این سرزمین را بیگانه میبینم.

بی تو،رنگهای این سرزمین مرا می ازارند.

بی تو،اهوان این صحرا گرگان هار من اند.

بی تو،زمین..قبرستان پلیدو غبار الودی است که تو رادر خود به کینه می فشرد..ابر کفن سپیدی است که بر گور خاکی تو گسترده اند.

و طناب گهواره ات رااز دست مادرت ربود و بر گردنت افکنده و سرش در چنگ خلیفه ای است که در پس این کوهها..شب و روز در کمین است.

بی تو،دریا گرگی است که اهوی معصوم می بلعد.

بی تو،من بابهار می میرم.

بی تو،من در عصر نرگسها می گریم.

بی تو،من باهر برگ پاییزی می افتم.

بی تو،من زندگی را،شوق را،بودن را،عشق را،زیبایی را،از یاد می برم.

اکنون مدتهاست این رازی راکه جانم را به درد اورده است دارم می کشم نه بدانگونه که یک مجهول علمی،یک مسءله ریاضی یا ادبی را بفهمند بدانگونه که یک اندوه را،یک بلا و مصیبت و درد را می کشند.مصیبتی دردو داغی راکه پیش از ان،تصوری هم از ان نداشته اند،بدان خو نکرده ام.

چه بگویم؟چه سنگین است این حرف!انگشتانم در زیر ان خرد می شوند و می شکنند.چه گفتن سختی دارد!مثل جان کندن است.!!!

سلام به وبلاگ من خوش اومدی اگه اومدی فقط فقط ...نگاهی بندازی و بری اشتبا ه اومدی میدونم واسه همه پیش اومده عزیزترین عزیزشونو از دست بدن پس درکم میکنی پس بخون..بفهم..درک کن..!!!

                                                               دوست

                                                              بزرگ بود

                                                      واز اهالی امروز بود

                                            وبا تمام افق های ناز نسبت داشت 

                                       ولحن اب و زمین را چه خوب می فهمید...

                                                   به شکل خلوت خود بود

                                        و عا شقانه ترین انحنای وقت خودش را

                                                    برای اینه تفسیر کرد 

                                      و او به شیوه ی باران پراز طراوت تکرار بود                                       

                                                        ولی نشد

                                       که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

                                                  و رفت تا لب هیچ

                                      و پشت حوصله نورها دراز کشید

                                                  و هیچ فکر نکرد

                         که ما میان پریشانی تلفظ دردها...چقدر تنها ماندیم 

هرکس نغمه خود خواندو از صحنه رود

       صحنه پیوسته به جاست

خرم ان نغمه که مردم بسپارند به یاد...

امیر...

امیرچشمهای پاک...امیر قلبهای پاک...امیر صداقت...امیر صلابت...امیر اندیشه...امیر علم...امیر عمل...امیر جوان...امیر ناکام...

امیر به راستی امیر دلها بود

وکه بودی که در سوگ رفتنت هزاران تن داغدار شدند...

تو چه بودی که شقایق ها در فرای عروجت سوگوار شدند...

توچه کردی با قلب ادمها...

ای کاش غم نبودنت را نیز باخود برده بودی...

باور نبودنت طاقت فرساست و عروج خونیت جگرسوز است...

تصور دیگر هرگز ندیدنت اسان نیست وخیال دیگر هرگز نشنیدن صدایت جانگداز است...

ای کاش مجالی برای بهتر شناختنت وجود داشت...

تو بی شک نور ابدیت وجاودانگی رااز پس ابرهای دلبستگی یافته بودی که این چنین سبک بالانه پر کشیدی...

سهل واسان دنیا رابه دنیاخواهان وا گذاشتی وارامش ابدی را به اغوش کشیدی اما باور نکن که پس از تو خاطره ی لحظه لحظه های باتو بودن دمی از ذهن وخیال کسی دور شود.

             تو امیر دلها بوده ای و امیر دلهایمان خواهی ماند

شگفتاوقتی بود نمی دیدم..وقتی که می خواند نمی شنیدم..وقتی دیدم که نبود وقتی شنیدم که نخواند واکنون تو با مرگ رفته ای به نمیدانم کجایی که دیگر دست محتاج هیچ نیازی به دامن وجود تو نمی رسد.به دور دستی که دیگرپای هیچ رسیدنی را یاری رفتن نیست؟

امیر عزیز..رفتنت انقدر ناباورانه بود که هنوز در غم از دست دادنت حیرانیم.می گویند مرگ حق است و اکنون حقیقتی تلخ برما می گذرد ولی انچه مسلم است این است که((مرگ پایانی است بر زادگان وفرزندان زمین..ولی برای روح اغازی است برای فتح زندگی))

وبه راستی که تو زمینی نبودی وحال به حیات ابدی رسیدی وبه سرچشمه وصل الهی دست یافتی و روحت در اوج قله های زندگیست..تو فاتح بازی سرنوشت شدی وما هنوز اندر خم یک کوچه ایم.وجود سرشار از انرژی ات بی شک در هر محفل وجلسه ای می درخشیدو حال اینجا..ستاره ها همه خاموشند!!!

اینجا..فرشته ها همه گریانند

اینجاشکوفه های گل مریم..بیقدر تر از خار بیابانند

                       اینجا نشسته بر سر هرراهی      دیودروغ و ننگ و ریاکاری

وتو چه بی ریا تمام توانت رادر طبق اخلاص گذاشتی ووقف کشورت وپیشرفت شهرت کردی تونوری از صبح روشنی رادیدی که ما نیاز به محرک های قوی تر برای احساس ان داشتیم ولی تو این صبح روشن رابه جای همه می دیدی وبرای همه تشریح می کردی چرا که به این اعتقاد داشتی که از مردم..قانون و گستره حکومت سخنی نگویید که تمامی  زمین زادگاه وهمه ی انسانها برادران من هستند.

برادرم تاکیدت بر تعیین مقصدی درست به راستی که پندی به جا بود چراکه زمقصدهاست که پی مقصودهای پوچ می افتد ولی مقصد تو ابدیت و مقصودت نیز که به راستی چه خاضعانه بود رسیدن همه ی انسانها به رفاه اجتماعی.

حتم میدانم تونیز در زمزمه هایت ویا در خلوتت چنین نجوایی می کردی که:خدایا به من زیستنی عطا کن که در لحظه ی مرگ..بربی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است..حسرت نخورم ومردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.

ونه تنهاتو که مانیز برایت به سوگ می نشینیم چرا که تو همچنان در اوجی.

چگونه زیستن را خدا به تو اموخت وچگونه مردن را متحیرانه خود رقم زدی.

عشق به یگانه هستی بخش..سر فصل اول چگونه زیستن تو بود با تبصره ترس نیز فقط بر ناخوشنودی خدا ودیگر هیچ..!!!